Review: InFAMOUS: Second Son

Afdrukken
PDF

Ik ben verslaafd. Verslaafd, en niet zo’n beetje ook. Zo dat is er uit… Ik heb het hier niet over een alcohol- of tabaksverslaving. Nee, ik doel hier op mijn InFAMOUS: Second Son verslaving. De game heeft me keihard te grazen genomen en laat me niet meer los. Ik wil het blijven spelen. Blijven doorgaan totdat ik elk district in Seattle volledig heb ontdaan van de D.U.P. Pas dan mag ik verder van mezelf. Ik doseer waar ik kan. Maar uiteindelijk is er geen houden aan. Ik moet verder. Het moet gewoon…



Dit is de game waar ik als PS4-bezitter op heb zitten wachten. En dat terwijl ik niet eens wist dat juiste deze game was wat ik nodig had. Dat komt denk ik vooral doordat ik niet echt onder de indruk was van het eerste deel. Toegegeven: de eerste InFAMOUS staat hier ook in de kast. Ik heb hem bij de release meteen aangeschaft. Maar uiteindelijk is er daarna weinig mee gedaan en staat hij vooral nog in de kast te pronken als aanvulling voor mijn game-verzameling, ‘voor de heb’. Ik werd nooit echt gegrepen door het verhaal, vond de controls te licht aanvoelen en vond de hoofpersoon niet boeiend genoeg.  In de jaren daarna heb ik de game meerdere keren in m’n PS3 gefrommeld, maar het resultaat bleef hetzelfde. Best aardig, maar meer niet. Vandaar dat ik het tweede deel zelfs volledig aan me voorbij heb laten gaan.  Mijn persoonlijke verwachtingen waren dus niet zo hoog bij InFAMOUS: Second Son. Ik hield een slag om de arm. Ik wilde niet meteen voor de bijl gaan bij het zien van de verschrikkelijk mooie graphics die ik op screenshots en in trailers voorbij zag komen. En ik moet zeggen, dat lukte aardig.  Ook op de dag van de release heb ik me in kunnen houden. Ik heb de game laten liggen.  “Eerst maar eens wat reviews afwachten” dacht ik nog. In plaats daarvan ging Ground Zeroes mee naar huis (zie hier de review). In de week die volgde vroeg Ivo of ik InFAMOUS: Second Son zou willen reviewen. De ideale kans om te zien of deze game wat voor mij zou zijn.



Delsin
Nou, beste lezers, ik kan jullie vertellen dat Metal Gear momenteel stof ligt te happen naast de PS4. InFAMOUS: Second Son claimt al mijn beschikbare (game)tijd en zorgt er voor dat ik sinds mijn eerste stappen in Seatlle geen moment aan een nieuwe sluipsessie met Snake heb gedacht.  In tegenstelling tot McGrath, de hoofdpersoon uit deel, boeit Delsin Rowe me juist wel en de manier waarop zijn verhaal wordt verteld is onwaarschijnlijk goed gedaan. De dialogen zijn scherp geschreven, het acteerwerk is geweldig en het tempo waarin het verhaal zich uit de doeken doet is perfect.

Ik lees veel negatief commentaar over Delsin en dat men liever had gezien dat Cole McGrath (de hoofdpersoon uit de vorige delen) weer onder de knoppen zou zitten, maar naar mijn bescheiden mening is de introductie van Delsin juist een hele goede stap geweest.  Delsin is veel toegankelijker. Hij is jonger en zijn bijdehandse opmerkingen maken dat de ervaring nooit te zwaar wordt. Qua persoonlijkheid kan je hem enigszins vergelijken met Spiderman. Verwacht dus een lenige held die zich moeiteloos over de daken beweegt met veel, heel veel praatjes. Qua setting heeft het dan weer wat meer weg van X-men. Naast Delsin is de rest van de cast is ook zeker de moeite waard en de onderlinge relaties komen tijdens het doorlopen van het verhaal goed naar voren.  Het script is erg goed geschreven en is vanaf het moment dat Delsin er achter komt dat hij een Conduit (iemand met superkrachten) is boeiend. Je wilt écht weten hoe het afloopt, en dat is knap gedaan.



Het ‘nog eentje dan’ gevoel
Op het gebied van gameplay doet InFAMOUS: Second Son niet echt wat nieuws. In plaats daarvan heeft ontwikkelaar Sucker Punch leentjebuur gespeeld bij series als Assassin’s Creed en hun eigen gameplay-elementen verbeterd. De map is onderverdeeld in meerdere districten, die in handen zijn van The Department of Unified Protection (D.U.P.) zijn. Zij zijn er op uit alle Conduits te arresteren, die zij overigens Bio-Terrorrists noemen. Je moet allerlei verschillende opdrachten uitvoeren om een district langzaam maar zeker te ontdoen van de invloed van de D.U.P. Dit kan door het vernietigen van een basis, door camera’s te uit te schakelen of door de D.U.P. belachelijk te maken in de vorm van graffiti die je kunt spuiten. Deze opdrachten zijn voor elk district hetzelfde en kunnen daardoor wel wat repetitief aanvoelen, maar zijn ondanks dat erg verslavend om te doen. Dat komt vooral doordat de game perfect over brengt hoe het zou zijn om een superheld of super villain te zijn.

Dat gevoel komt vooral voort uit het verhaal, maar ook vanwege de strakke controls.  Met het grootste gemak knok en klim je je een weg door Seattle, terwijl je constant het gevoel van ‘nog één missie en dan stop ik’ hebt.  Toch is er op het gebied van controls nog wat ruimte voor verbetering.  Het klimmen voelt ook in dit derde deel in de serie nog wat knullig aan en het is helaas niet mogelijk om een vijand te locken, waardoor je soms je doelwit uit het zicht verliest. Dit kan in bepaalde gevallen vervelend zijn, maar uiteindelijk zijn het slechts kleine oneffenheden die je speelervaring nooit echt in de weg zitten.

Keuzes maken

Zoals ik hiervoor al even snel aan gaf, is het ook in Second Son weer mogelijk om de held uit te hangen of om dat juist niet te doen. Wat jouw persoonlijke keus ook zal zijn, het geeft je in elk geval een goede reden de game minstens 2 keer te doorlopen. Mij triggerde het in elk geval  om de game eerst als overdreven goedzak te spelen om zo de volledige beschikking te krijgen over het arsenaal aan ‘Good Guy Powers’ , om daarna in mijn 2e playthrough vol overgave de klootzak uit te hangen. En ik moet zeggen, het was de moeite waard. Wat dan weer wel een beetje jammer is, is dat de keus tussen goed of kwaad wel heel zwart wit is en het er dus wel heel dik bovenop ligt wat goed of slecht is. Je zult nooit per ongeluk de verkeerde keuze maken, zoals je dat bij games als Mass Effect wel kunt doen. Iets meer diepgang op dat gebied was welkom geweest.  Maar ook hiervoor geldt weer dat het de ervaring nooit zal bederven.



Conclusie
Je hebt het in de intro al kunnen lezen . Ik ben sinds InFAMOUS: Second Son fan van de serie. De game biedt je ongelofelijk veel plezier en heeft je vanaf de eerste seconde in zijn greep. De moeilijkheidsgraad, het tempo, de verschillende superkrachten die je gaandeweg unlocked. Het klopt allemaal. Tel daarbij op de verslavende werking van het veroveren van de districten én een hele goede reden om de game minstens 2 keer uit te spelen en je weet dat het helemaal goed zit met Second Son. Dit is de superhelden game die je alle anderen doet vergeten. Dus mocht je de game in de afgelopen weken nog niet hebben aangeschaft ga dat dan zo snel mogelijk doen. Je krijgt er geen spijt van.

Zo, dan ga ik nu maar eens beginnen met afkicken….

Cijfer: 9

JavaScript is uitgezet!
Om de content af te beelden, heb je een browser nodig die JavaScript ondersteunt.

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen