Review: Lightning Returns: Final Fantasy XIII

Afdrukken
PDF

Het is 500 jaar na mijn laatste stappen in deze wereld. Ik ben wakker gemaakt voor een missie. Een missie die ik in dertien dagen moet voltooien, anders vergaat de wereld. Ik sta er alleen voor, alleen ik kan de wereld behoeden van de afgrond. Alleen ik, Lightning, moet de wereld redden van de ondergang. Ga met mij op reis in Lightning Returns: Final Fantasy XIII.

De tijd tikt
Zoals ik in de lead al vertelde, is het 500 jaar na de laatste gebeurtenis uit Final Fantasy XIII-2 wanneer Lightning ontwaakt uit een diepe slaap door hogere machten. Deze hogere machten vertellen haar dat het aan Lightning is om zoveel mogelijk mensen te redden voor het einde van de wereld. In het verhaal zal je, in tegenstelling tot de voorgaande Final Fantasy XIII-games, alleen met Lightning spelen. Toffe chick, begrijp me niet verkeerd, maar wel een beetje karakterloos. Vooral door haar botte manier van reageren op zaken voelde ik me niet snel een met Lightning, daar waar ik dat wel fijn vind om te hebben in een RPG.

Maar geen tijd om het over Lightning zelf te hebben want de tijd tikt door in de game. Voor het eerst in Final Fantasy heb je tijdsdruk en dat zorgde in het begin voor een schreef gezicht. Maar naarmate ik verder kwam in de game merkte ik dat ik niet zo op de timer in het scherm aan het letten was. Er is namelijk voldoende tijd om de wereld van Nova Chrysalia te ontdekken. Door mensen te redden en side-quests aan te nemen en te voltooien kan je de tijd rekken en zo heb je alle tijd om rustig de wereld te ontdekken.


Nova Chrysalia
De wereld van Nova Chrysalia is groot! En dan bedoel ik ook echt groot! Met de twee steden, Luxerion en Yusnaan, zijn er genoeg steegjes, ondergrondse tunnels en daken om te verkennen. Naast deze twee grote steden kan je ook afreizen naar de groene weides van The Wildlands en naar de woestijnen van The Dead Dunes. Alle vier de gebieden zijn op het gebied van level-design stuk voor stuk geweldig om in rond te dwalen en dat laat de game je nou ook precies doen.

Want waar je de in de voorgaande games aan het handje werd gehouden, daar kan je in dit deel gaan en staan waar je wilt. Dit klinkt alsof je echt overal heen kan gaan, maar je krijgt in de game te maken met verschillende poorten of hekken die pas opengaan als je een bepaald item hebt bemachtig of op een bepaald tijdstip ergens bent. Heb je dat item niet of is het niet de juiste tijd, dan ook geen toegang tot dat gebied.

Maar niet alleen items of tijd kunnen een bezoekje aan een bepaald gebied tegen houden. Ook de monsters in gebieden waar het verhaal je nog niet brengt, kunnen van zo’n hoog level zijn dat je liever even omkeert en later in het verhaal dit gebied gaat verkennen. Kiezen om te rennen voor je leven is natuurlijk ook een optie, maar niet een die ik, uit eigen ervaring, kan aanraden.

Grafisch
De game ziet er goed uit, maar toch voelt het alsof de tijd heeft stil gestaan in plaats van dat we 500 jaar verder zijn. De game kent namelijk nogal wat slordig afgewerkte plekjes en die plekjes vallen nogal op. Vooral in de twee grote steden waar de omgeving dicht op de camera zit, zie je dat de game grafisch niet verbeterd is. In de twee open gebieden vallen deze schoonheidsfoutjes minder op maar zijn wel degelijk aanwezig.

Wat nog steeds op grafisch gebied met kop en schouders boven vele games van deze generatie uitsteekt, zijn de CGI filmpjes. Ik weet dat het bijna overbodig is ze nogmaals te noemen, maar Square Enix heeft me toch maar weer puik werk geleverd met deze CGI filmpjes. Op naar een naadloze overgang van CGI naar real-time Square Enix!

Combo naar combo
Iets wat wel compleet op de schop is gegaan in dit deel is het vechtsysteem. De turn-based gevechten die we kennen uit alle Final Fantasy-games is vervangen voor een real-time battle systeem. Tijdens de gevechten kan je rond je tegenstander bewegen en hem zo ook van achter aanvallen om meer schade te doen. Daarnaast zijn de menu’s vervangen voor de vier actie knoppen op de controle waarmee je aanvallen uitvoert of juist kiest voor een verdedigende zet.

Daarnaast kan je, doormiddel van de schouder knoppen, wisselen van outfit tijdens een gevecht. Dit levert niet alleen maar een leukere Lightning (als je geluk hebt) op, maar ook een nieuwe set aan aanvallen.  Je kunt dit vergelijken met de Paradigm Shift uit de vorige delen. Deze outfits maak je buiten een gevecht zodat je in een gevecht kan kiezen tussen Lightning als Warrior, als Mage of als Healer. Dit systeem werkt zo lekker, dat ik vaak met een grote glimlach op mijn bank zat doordat ik de ene combo naar de andere combo, doormiddel van het switchen, eruit knalde. Het kost even tijd om dit in de vingers te krijgen, maar als het eenmaal lukt, voelt het als een nog grote overwinning dan het winnen van een gevecht zelf.

Stroef
Waar het switchen tussen de verschillende outfits super lekker werkt, daar voelen de gevechten zelf toch nog wat stroef aan. Je kunt de gevechten een middenweg noemen tussen de oude Final Fantasy gevechten en de gevechten zoals we die kennen uit bijvoorbeeld God of War. Waar je nu te snel beweegt, aanvalt en verdedigt om het echte Final Fantasy gevoel te krijgen, daar beweeg je ook weer te sloom om het echte God of War gevoel te krijgen. Je merkt dat Square Enix goed naar de feedback op de voorgaande delen heeft geluisterd, maar nog niet precies weet hoe ze het nu willen doen. Of je hier kan spreken dat Square Enix de plank heeft misgeslagen met de manier van vechten, nee. Maar de plank hangt zeker nog niet waterpas aan de muur.

Daarnaast kan je niet blijven aanvallen op je tegenstander door de energiebalken die in de game zitten. Elke outfit kent zijn eigen energiebalk waarvan steeds een stukje afgaat als je een aanval uitvoert. De balken worden automatisch weer volgeladen met energie wanneer je niks doet of wisselt van outfit, maar toch voelt dit niet fijn. Zo heb ik vaak zat gevechten verloren doordat ik niet op tijd doorhad dat mijn energiebalk al leeg was. Square Enix beloofde ons in Final Fantasy XV complete real-time gevechten en is in dit deel nog opzoek geweest naar hoe ze het vechten het beste aan konden laten voelen.

Conclusie
Lightning Returns: Final Fantasy XIII is wat mij betreft de beste uit de serie, maar kent toch wat kleine mankementjes. De plus en minpunten van het vechtsysteem kan je precies tegenover elkaar wegstrepen waardoor er een goed vechtsysteem overblijft waar nog aan getweaked kan worden. De open wereld, toffe characters, vele quests en de vele content maken dit de beste game uit de Final Fantasy XIII serie.

Cijfer: 8.5

JavaScript is uitgezet!
Om de content af te beelden, heb je een browser nodig die JavaScript ondersteunt.

Gespeeld op de Xbox 360

Reacties 

 
+1 # michaelsam 20-02-2014 20:15
Goede review! Ik houd alleen de Final Fantasy's niet meer zo bij er zijn er inmiddels zoveel dat ik de tel een beetje kwijt bent. Blijf er wel nog steeds bij dat FFVII nog steeds overtroffen moet worden :-P
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen